Բիզեի «Արլեզիանուհին» ներկայացվել է Միացյալ Թագավորությունում

Միացյալ Թագավորությունում տեղի է ունեցել նշանակալի մշակութային իրադարձություն, որը հնարավորություն է տվել տեղի հանդիսատեսին առաջին անգամ ավելի քան 150 տարվա ընդմիջումից հետո լսել Ժորժ Բիզեի «Արլեզիանուհին» (The Girl from Arles) ստեղծագործության ամբողջական ուղեկցող երաժշտությունն իր պատշաճ համատեքստում: Այս ներկայացումը վերականգնում է ֆրանսիացի կոմպոզիտորի հանճարեղ գործի կապը Ալֆոնս Դոդեի դրամայի հետ, որի համար այն ի սկզբանե գրվել էր: Սա բացառիկ առիթ էր, քանի որ ստեղծումից ի վեր սա առաջին դեպքն էր, երբ բրիտանական հանրությունը կարող էր ըմբոշխնել ստեղծագործությունը հենց այն տեսքով, ինչպես նախատեսել էր հեղինակը:

Ալֆոնս Դոդեն ժամանակին այս երաժշտությունը բնութագրել է որպես «աշխարհի ամենագեղեցիկ երաժշտությունը»: Բիզեի հեղինակած այս ուշագրավ գործը բաղկացած է 27 առանձին երաժշտական համարներից, որոնք լրացնում և խորացնում են գյուղական ողբերգության մթնոլորտը: Երկար տասնամյակներ այս ստեղծագործության միայն որոշ հատվածներ էին հայտնի լայն հանրությանը նվագախմբային սյուիտների տեսքով, սակայն այս նոր բեմադրությունը թույլ տվեց ամբողջությամբ ընկալել կոմպոզիտորի մտահղացումը:

Ներկայացման բեմադրիչը Ջերեմի Սեմսն է, ով նաև իրականացրել է բնագրի տեքստի թարգմանությունը: Նրա աշխատանքի շնորհիվ դրամայի և երաժշտական կտորների միջև կապը դարձել է առավել ազդեցիկ և բանաստեղծական՝ ընդգծելով գործի հուզական հզորությունը: Բեմում առանցքային և բարդ կերպարներին մարմնավորել են տաղանդավոր դերասաններ: Ֆերմեր տղայի՝ Ֆրեդերիի դերը մեծ վարպետությամբ կատարել է Քերիլ Քելլին: Նրա մոր՝ Ռոզի կերպարում հանդես է եկել Հելենա Լիմբերին, ով ներկայացրել է մայրական ապրումների ողջ գամման:

Այս իրադարձությունը կարևոր է նրանով, որ այն վերականգնում է պատմական արդարությունը մի ստեղծագործության նկատմամբ, որը հաճախ մնացել էր Բիզեի այլ առավել հայտնի գործերի ստվերում: Ավելի քան 150 տարվա սպասումից հետո բրիտանական բեմում այս ներկայացման վերադարձը ևս մեկ անգամ ապացուցեց, որ Բիզեի երաժշտությունը չի կորցրել իր թարմությունն ու հուզական ուժը: Հանդիսատեսը հնարավորություն ունեցավ վայելել ոչ միայն առանձին գեղեցիկ մեղեդիները, այլև դրանց դրամատիկական կարևոր նշանակությունը ողջ գործողության ընթացքում: